Spójność jest jedną z fundamentalnych cech autentycznego lidera.
Dobra wiadomość jest taka, że nie musi być wyłącznie wrodzonym talentem. Można ją świadomie rozwijać.
Spójność oznacza zgodność pomiędzy tym, co myślimy, co mówimy, jak się komunikujemy i jak postępujemy każdego dnia. To harmonia naszych wartości, słów, tonu głosu, mimiki, gestów i czynów.
Ludzie nie podążają za samymi słowami. Podążają za człowiekiem, którego zachowanie potwierdza to, co deklaruje.
To właśnie wtedy rodzi się autorytet. To właśnie wtedy pojawia się zaufanie.
Bez tej spójności można próbować wywierać wpływ poprzez stanowisko, presję czy manipulację. Takie działania bywają skuteczne, ale zazwyczaj tylko na krótką metę.
Prawdziwe przywództwo zaczyna się wtedy, gdy ludzie nie muszą już wierzyć naszym słowom, ponieważ uwierzyli naszym czynom.
Skąd wiemy, że ktoś jest niespójny?
Prawdopodobnie każdy z nas zna to uczucie.
Rozmawiasz z kimś. Wszystko wydaje się poprawne. Słowa brzmią dobrze, rozmowa przebiega spokojnie, a mimo to pojawia się trudne do wyjaśnienia poczucie, że coś się nie zgadza.
Nieświadomie dostrzegamy rozbieżność pomiędzy komunikatem werbalnym a mową ciała, emocjami czy sposobem wypowiadania słów.
To właśnie wtedy zapala się nasza wewnętrzna „czerwona lampka”.
Każdy z nas posiada taki naturalny mechanizm. U jednych jest bardziej wyczulony, u innych mniej.
Z moich obserwacji wynika, że osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej szybciej wychwytują takie niespójności. Potrafią lepiej odczytywać emocje, mowę ciała i subtelne sygnały, których często nawet nie jesteśmy świadomi.
Czy technologia nam w tym pomaga?
Mam wrażenie, że coraz częściej… nie.
Komunikatory, media społecznościowe, emotikony i krótkie wiadomości coraz częściej zastępują rozmowę twarzą w twarz.
Klikamy 👍 zamiast spojrzeć drugiej osobie w oczy.
Wysyłamy emotikon zamiast uścisnąć dłoń.
Coraz rzadziej ćwiczymy umiejętności, które przez całe życie rozwijały się wyłącznie w bezpośrednim kontakcie z drugim człowiekiem.
Dla wielu osób pierwszym sygnałem staje się niepewność.
Czy patrzeć rozmówcy w oczy?
Kiedy podać rękę?
Jak modulować głos?
Które słowa zaakcentować?
Jak wykorzystać gesty, aby wzmacniały przekaz, a nie go osłabiały?
To nie są drobiazgi.
To kompetencje społeczne.
A kompetencje, podobnie jak mięśnie, nieużywane z czasem słabną.
Sportowiec nie obawia się zawodów dlatego, że są trudne. Obawia się wtedy, gdy wie, że zbyt długo nie trenował.
Z komunikacją jest podobnie.
Jeżeli zastępujemy ludzi ekranami, z czasem możemy zacząć tracić naturalną swobodę rozmowy z drugim człowiekiem.
Technologia jest ogromnym wsparciem. Sam korzystam z niej każdego dnia i dostrzegam jej ogromny potencjał.
Jednak nie powinna zastępować relacji międzyludzkich.
To właśnie bezpośredni kontakt rozwija naszą zdolność rozumienia ludzi, budowania zaufania i odczytywania emocji.
Dlatego tak często podkreślam znaczenie zachowania równowagi pomiędzy kulturą cyfrową a kulturą opartą na człowieku.
Jest jeszcze jeden wymiar spójności.
Nasza obecność w świecie cyfrowym.
Dzisiaj profil w mediach społecznościowych stał się częścią naszego przywództwa.
Każdy z nas buduje dwa obrazy swojej osoby.
Jeden w świecie rzeczywistym.
Drugi pozostawia po sobie w świecie cyfrowym.
Lider nie może pozwolić sobie na to, aby te dwa obrazy wzajemnie sobie zaprzeczały.
Jeżeli deklarujemy określone wartości, a publikowane przez nas treści pokazują coś zupełnie innego, prędzej czy później ta niespójność zostanie zauważona.
Wiarygodność buduje się latami.
Czasami można ją stracić jednym wpisem.
Dlatego uważam, że spójność offline i online jest dziś jednym z najważniejszych wyzwań współczesnego lidera.
Na zakończenie zostawię Wam jedno pytanie.
Pomyślcie o jednym liderze, któremu naprawdę ufaliście.
Co zbudowało to zaufanie?
Jego słowa…
czy konsekwentna zgodność między tym, co mówił, jak się zachowywał i jakie decyzje podejmował?
następny w ścieżce
· 3 min czytania Zasada nr 2. Lider jako kompas zespołu
więcej