Zasada nr 2. Lider jako kompas zespołu

Przywództwo nie zaczyna się od stanowiska. Zaczyna się od kierunku, który nadajesz innym.

Człowiek od tysięcy lat poszukuje kogoś, kto pokaże kierunek. W chwilach niepewności instynktownie rozglądamy się za osobą, której możemy zaufać. W organizacjach tę rolę pełni lider.

Z mojego doświadczenia wynika, że tylko niewielka część ludzi posiada naturalną zdolność pociągania innych za sobą. Jednak prawdziwe przywództwo nie jest darem zarezerwowanym dla nielicznych. To przede wszystkim świadomie rozwijana postawa oparta na odpowiedzialności, wiarygodności i trosce o ludzi.

Przywództwo nie polega na wydawaniu poleceń. Przywództwo jest formą odpowiedzialnej opieki nad ludźmi. Lider nie odpowiada wyłącznie za realizację celu. Odpowiada również za zespół, który ma ten cel osiągnąć. To właśnie dlatego ludzie oczekują od swoich liderów nie tylko kompetencji, ale także autentycznego zaangażowania w wartości, które głoszą każdego dnia. Potrzebują wzoru i przykładu za którym chcą podążać.

Autorytet nie powstaje z dnia na dzień. Buduje się go konsekwencją decyzji, sposobem traktowania ludzi i dotrzymywaniem słowa. Kiedy lider przez lata buduje wiarygodność, w naszych głowach rodzi się przekonanie, że w chwili próby będzie wiedział, co zrobić. Tak właśnie rodzi się zaufanie.

Dlatego lider staje się dla swojego zespołu swoistym kompasem.

Kompas nie niesie człowieka na plecach. Nie pokonuje za niego drogi. Nie usuwa przeszkód. Pokazuje jedynie właściwy kierunek. Dokładnie taka powinna być rola lidera. Ma pomagać ludziom odnaleźć drogę do celu, rozwijać ich potencjał, wzmacniać poczucie sprawczości i budować przekonanie, że wspólnie są w stanie osiągnąć więcej niż każdy z osobna.

Lider wyznacza kierunek, ale sam również nim podąża. Nie oczekuje od innych zachowań, których sam nie prezentuje. Potrafi przedstawić swoją wizję w taki sposób, że ludzie chcą się z nią utożsamić. Jest ona oparta na wartościach, które z czasem stają się również wartościami całego zespołu.

Właśnie wtedy lider przestaje być jedynie przełożonym. Staje się latarnią wskazującą kierunek.

Każdy lider powinien mieć świadomość, że jest nieustannie obserwowany. Ludzie znacznie częściej kopiują zachowanie lidera niż jego słowa. Każda decyzja, sposób komunikacji, reakcja na sukces i porażkę, a nawet codzienne drobne gesty stają się wzorcem dla całego zespołu. W ten sposób budowane są standardy funkcjonowania organizacji.

Najwyraźniej widać to podczas sytuacji kryzysowych.

To właśnie wtedy wszystkie oczy zwracają się w stronę lidera. Ludzie przestają szukać odpowiedzi w procedurach i regulaminach. Najpierw obserwują człowieka. Patrzą na jego twarz, słuchają tonu głosu, analizują sposób podejmowania decyzji i szukają w nim spokoju. To od lidera czerpią poczucie bezpieczeństwa oraz przekonanie, że sytuację można opanować.

Dlatego odpowiedzialność lidera nie kończy się wraz z objęciem stanowiska. W rzeczywistości dopiero wtedy się zaczyna. Każdy dzień jest inwestycją w przyszły kryzys, którego jeszcze nie widać. Każda zdobyta umiejętność, każda przeczytana książka, każde doświadczenie i każda wyciągnięta lekcja wzmacniają kompas, z którego kiedyś będą korzystali inni.

Bo prawdziwy lider nie tylko zna drogę. Potrafi sprawić, że inni bez obaw pójdą za nim.